Jozefien Verbrugghe
Zit in beweging
05.10.26 15u37
Toch 17u34 geworden. Ik hef mijn lichaam de hoogte in en ga gehurkt zitten. Gehurkt zitten in een stoel.
Verschillende zitposities. Blijkbaar is het voor mij een normaliteit. Om te dansen op mijn stoel. Wanneer ik om mij heen kijk, bewegen monden. De rest van ons zijn, heeft andere bewegingen. Behalve voor het toiletbezoek.
En dan kijk ik met mijn open blik en zie ik een pak meer beweging. Er zit veel beweging in zitten. Zittend zie ik veel beweging. Perifere bewegingen voornamelijk. Hand, voet, hoofd, rusteloos vingergetik. Het aantikken van een sigaret, het heffen van een glas, de tic nerveus van het aanraken van het gezicht, het wiebelen van de voeten.
Want welke vorm moeten we onze lijven geven, zo zittend?
Ons lichaam is niet gemaakt om uren te zitten. Zittend in dezelfde houding. En toch doen we het zoveel. Stelt iemand zich de vraag waarom we dat doen?
Monden bewegen zoveel. Zijn de monden onze gedachten die spreken? Zijn monden onze becommentariëring van het dagdagelijkse? Is onze houding een weerspiegeling, een verlengde van wat we aan het doen zijn?
En dan, het fantastische moment wanneer er een gevoel mee gepaard is, dan bewegen de lijven. Dan begint de stoelendans.
Is het voor ons gemakkelijker een ander te aanschouwen, als we zitten? Verklaart dat de reden van het heerlijke mensen kijken vanop terras?
Beweging van het andere te aanschouwen.
Schrijven is een fijne manier van zijn, van zittend zijn. Ik zit niet veel stil, valt het op? Waarom dit schrijven bedenk ik me dan?
Misschien de oproep, zit in beweging.
